Ik doe een boekje open over de persoon die ik was

Ik doe een boekje open over de persoon die ik was

Heb je weleens ervaren hoe het voelt alsof iedereen tegen je is? Heb je weleens het gevoel gehad dat je nergens welkom was? Heb je weleens gevoeld hoe het voelt om niet thuis te zijn in je eigen lichaam? Het gevoel van nergens thuis zijn, nergens thuis voelen, is een van de meest eenzame gevoelens die er bestaan. Niet thuis voelen in je lichaam, in je gedachten, in je huis, in je omgeving. I’ve been there.

Laat ik je wat vertellen over mijn ervaringen. Misschien inspireert het je, misschien raakt het je, misschien motiveert het je, misschien doet het niet zoveel met je. Dat kan en mag allemaal.

Je bent het waard om hier te zijn

Op jonge leeftijd gebeurde er heel veel in mijn leven. Zowel positieve als negatieve gebeurtenissen. Tot mijn 18e jaar ben ik 15 keer verhuisd. Ik heb op veel verschillende plekken gewoond en voelde mij eigenlijk pas voor het eerst “echt” thuis toen ik in mijn eentje ging wonen in Rotterdam. Mijn eigen huisje, mijn eigen plekje, mijn eigen energie, mijn eigen gedachten. Ik was met mezelf, volledig met mezelf. Ik werd mijn eigen beste vriendin en dat heeft jaren geduurd.

Vroeger walgde ik van mezelf. Ik raakte op jonge leeftijd depressief. Ik maakte mezelf mentaal en fysiek kapot. Ik sliep niet meer. Ik deed mezelf pijn. Ik verstopte kartelmesjes in mijn oranje mand met Diddlknuffels om mezelf pijn te doen. Op een gegeven moment wilde ik ook niet meer eten. Alles was zwart en uitzichtloos. Ik schreef veel verhalen en gedichten over de dood. Vaak zei ik hoe graag ik liever dood wilde zijn. Dat leek voor mij de enige oplossing op alle problemen die er destijds waren.

Mijn omstandigheden waren destijds niet optimaal. Ik wilde niet meer thuis wonen maar waar dan wel? Sommige kinderen hadden hun thuis als veilige haven om naartoe te keren naar een dag school maar ik vond thuis zijn een verschrikkelijke plek om te zijn. Toen ik ouder werd, kreeg ik niet echt bepaald goede vrienden. Ik begon met roken en drinken. Ik verstopte mijn emoties en gevoelens in drank, sigaretten, uitgaan, verkeerde vriendjes. Ik was aan het ontsnappen.

Natuurlijk had ik ook hele leuke momenten. Mijn middelbare schooltijd heb ik als super fijn ervaren, ik had gelukkig ook veel fijne vrienden en de vakanties waren vaak fijn. Ik had inmiddels twee handen vol psychologen, mediums en andere hulpverleners gehad. Ik kreeg verschillende labels op mij geplakt: manisch depressief, dysthyme stoornis, anorexia, faalangst, et cetera. Ik had van alles. Ik herinner me nog dat ik bovenaan de trap stond thuis en dat mijn moeder zei: ‘De psychiater wil dat je medicijnen gaat gebruiken!’ Ik riep: ‘Dat ga ik noooooit doen!’ Vanaf dat moment veranderde iets. Ik vroeg mezelf af: ‘Is dit hoe ik mezelf oud zie worden? Is dit de manier waarop ik wil leven?’ Diep vanbinnen voelde en wist ik het: ‘Nee!’ Die destructieve manier van leven was niet de manier waarop ik wilde leven, maar het was nodig. Nodig om in te zien wat ik wel wilde en wie ik was.

Naarmate de jaren vorderde, liet ik steeds meer labels achter mij en begon ik de lagen af te pellen om op zoek te gaan naar wie ik werkelijk was en ben. Jarenlang heb ik op standje ‘overleven’ overleefd. Ik noem het zelf ook wel kameleongedrag. Ik paste me volledig aan aan alles en iedereen en ik deed mezelf altijd tekort. Ik wist niet beter dan mezelf te beschuldigen van de gebeurtenissen die hadden plaatsgevonden.

‘Ik kan maar beter dood zijn.’
‘Je hebt me nooit gewild.’
‘Jullie haten mij.’
‘Niemand mag mij.’
‘Waarom ben ik hier?’

Mijn gedachten en beeld over mezelf, de mensen om mij heen, mijn omgeving en de wereld om mij heen waren ontzettend negatief. Nadat de psychiater zei dat ik aan de medicijnen moest, leek het wel alsof er een soort wonder gebeurde. Ik besloot om mijn gesprekken met de psycholoog stop te zetten en het heft in eigen handen te nemen. Ik wilde niet afhankelijk zijn van medicijnen en besloot om op een andere manier oud te worden. Niet op de manier waarop ik toen leefde.

Langzaamaan werd mijn wereldbeeld en mijn beeld over mezelf, de mensen om mij heen en mijn omgeving steeds positiever. Ik zat in een opwaartse spiraal. Ik begon met het lezen van spirituele boeken en ik begon mijn eigen identiteit te ontwikkelen. Ik deed rebelse puberdingen omdat ik ze leuk vond en niet meer om te ontsnappen. Ik begon mijn grenzen te verkennen en ik kwam erachter dat de wereld eigenlijk best wel een fijne plek was om te leven.

Toen ik op mijn 17e uit huis ging en naar Tilburg verhuisde, werd mijn leven alleen nog maar beter. Ik was echt mijn eigen individu aan het worden en ontleende mijn identiteit steeds minder aan externe factoren, opmerkingen van anderen, overtuigingen, opvattingen en labels. Nog steeds ervoer ik een enorme druk om te presteren en om de beste te zijn omdat ik anders het gevoel had dat ik gefaald had maar het beeld dat ik over mezelf had veranderde positief.

Natuurlijk dacht ik nog vaak dat ik iets niet kon of dat ik ergens niet goed genoeg in was maar de extreem depressieve gedachten had ik niet meer. Ik was aan het ontwikkelen. Echter zat de kameleon nog steeds heel diep in mij. Ik paste me nog steeds onwijs erg aan aan alles en iedereen. Ik zette mezelf nooit op de eerste plaats. Dat heeft destijds ook wel zijn tol geeist omdat ik alles voor iedereen deed zonder aan mezelf te denken. Ik ging mezelf voorbij.

Ook dat veranderde gedurende de jaren. Het was een lang proces van vallen en opstaan. 3 1/2 jaar geleden kreeg ik een terugval toen ik stage liep in Amsterdam. Ik woonde destijds in een huis in Amsterdam waar ik me totaal niet prettig voelde. Het had niks met het huis of de mensen te maken maar met mijn innerlijke belevingswereld. Ik voelde mij er niet prettig en ik miste mijn huisje en poes in Rotterdam enorm. Langzaam kwamen de negatieve gedachten weer terug. Ik begon erin te geloven dat mijn vriendinnen tegen mij waren. Ik begon met extreem veel sporten. Ik ging 5 keer in de week naar de sportschool en rookte de ene sigaret na de andere. Ik voelde me weer ontzettend dik, lelijk en een niksnut. Ik weet nog dat ik langs de Amsterdamse grachten liep en dacht: ‘Ik kan er maar beter in springen.’

Die gedachte was de druppel. Ik besloot om hulp te zoeken. Al snel werd ik doorverwezen naar een psycholoog waar ik totaal geen klik mee had. Ik had het gevoel dat zij daar zat om haar tijd uit te zitten en zoiets voel je wel aan. Of ze werd ontslagen of ze nam zelf ontslag want binnen een paar weken tijd werd mij verteld dat ze niet meer kwam en kreeg ik een andere psycholoog.

Honestly, he changed my life. Hij heeft mij laten inzien hoeveel ik al heb overwonnen en hoe goed ik het eigenlijk doe. Ondanks alles wat ik heb meegemaakt, draai ik gewoon mee in deze samenleving en heb ik mijn eigen unieke stem gevonden. Ik had de middelbare school met vlag en wimpel (behalve voor economie, maar even nailed that one) afgemaakt, op het HBO deed ik het ook super goed (iets met presteren en perfectionisme), ik had een groot sociaal netwerk, ik was sociaal, had een leuke bijbaan, ik zag er goed uit en above all: ik had een toekomstvisie.

Toen ik ontslagen werd bij de psycholoog, veranderde mijn leven compleet. Ik veranderde compleet. Sindsdien is het alleen maar bergopwaarts gegaan. Ik besloot volledig voor het pad van persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit te gaan omdat dit mij tot de kern van wie ik ben brengt. Keer op keer weer. Ik ontwikkelde mijn eigen visie op mijn leven, het leven en op onze samenleving. En ik weet dat mijn visie op veel vlakken afwijkt van de heersende visie over het leven en de samenleving maar dat is oké.

Niemand is zijn depressie. Niemand is zijn eetstoornis. Niemand is zijn burn-out. Niemand is zijn faalangst. Niemand is zijn perfectionisme. Vanbinnen zijn we allemaal licht en liefde. We zijn niet de lagen om ons heen. We zijn niet de labels. We zijn niet de opmerkingen die andere mensen naar ons hoofd hebben gegooid. We zijn niet onze ziekten. We zijn niet onze stoornissen. We zijn niet onze overtuigingen. We zijn niet onze spullen. We zijn niet onze status. We zijn niet onze titel. We zijn niet ons CV. We zijn niet ons werk. We zijn licht en liefde. Energie. Vibraties. Trillingsfrequenties. Liefde. Licht. Energie. Dat is wie wij vanbinnen zijn.

Ik ben niet mijn verleden. Ik ben niet mijn ervaringen. Ik ben niet mijn toekomst. Ik ben het nu. En in het nu kies ik ervoor om een bron van licht en liefde te zijn, want die keuze heb ik. Dag in, dag uit. Over and over. Again and again. Ik kies ervoor. Bewust. Inmiddels weet ik dat hoeveel woeste wervelwinden ik ook nog zal moeten trotseren, ik ben in staat om dat te doen, want ik handel vanuit licht, liefde en vertrouwen. Niet meer uit angst, onzekerheid, onrust en negativiteit. Ik verdien het beste van het leven. Ik ben het waard om hier te zijn. Het feit dat ik hier ben is al goed genoeg. Ik hoef nergens meer naartoe. Ik hoef niks te bewijzen want ik ben goed genoeg zoals ik ben. Als mens, als persoon.

Ik kan sinds een paar jaar vol overtuiging zeggen dat ik van mezelf hou, dat ik mijn eigen beste vriend ben, dat ik van het leven hou en dat ik de toekomst vol goede moed tegemoet ga. En wat gun ik het iedereen om zich ook zo te voelen. Natuurlijk ben ik niet 24/7 zeker, onzekerheid hoort er ook gewoon een beetje bij en mag er zijn. Maar ik voel dat ik er mag zijn, hier op aarde. Het is de juiste plek voor mij om nu te zijn. En dat geldt voor jou idem dito. Je hebt het recht om hier te zijn en op een fijn leven. Dit is jouw leven. Hoe zie jij jezelf oud worden en is dit de manier waarop jij oud wilt worden?

Bedankt voor het lezen. Ik vind het heel spannend om dit met jullie gedeeld te hebben omdat ik echt een boekje open doe maar ik vind het nodig om hierover in gesprek te gaan. We zijn mensen. We maken dingen mee. We voelen. We denken. We doen. We zijn hier om te leven. Niet om binnen een kooi te leven of om onszelf voor te doen voor een persoon die we niet zijn. Wie ben jij echt vanbinnen? Wie wil je zijn?

Dat is ook een van de redenen waarom ik ben gaan coachen, om andere mensen te begeleiden bij het proces van wie zij zijn, om hun mind, body & soul weer in balans te brengen. Ik coach op basis van eigen ervaringen, kennis, inzichten, bestaande methoden en vanuit liefde, vertrouwen, moed en compassie. 

Liefs,

Jeanine

info@jeanineleenheer.nl

Sluit Menu
×
×

Winkelmand